ΗΛΙΑΧΤΙΔΕΣ
Α.
Άνοιξε ο ουρανός τά θαύματα
κι ύστερα πάλι μέ μιάς
σκοτείνιασε η μοναχική μου κάμαρα.
Ένα αστέρι μόνο πρόλαβε καί κρύφτηκε
κάτω από τό πέλμα τών ποδιών
γιά νά μού δείχνει το δρόμο.
Β.
Είναι τό πουλί που στάθηκε μέσα μου
καί γέμισε τό δωμάτιο μουσική.
Ψυχές πού πνίγονται από νοσταλγία
έπρεπε νά γίνονται πουλιά.
Γ.
Στόν ήλιο και τό μάρμαρο έγραψα τίς στιγμές σου
κι εικόνα τίς προσκύνησα ανάμεσα σ Αγίων
σέ νάρθηκα Βυζαντινό ,πρωί κατα τόν όρθρο.
Δ.
Στά μέρη τά δικά μας λένε τό μίσος θάνατο
καί τόν πόνο τής καρδιάς, θύρα τής Αγάπης.
τήν ατιμία τής ζωής λένε τιμή τού πάνω κόσμου
τήν καταφρόνια καί τήν εξουδένωση
Δόξα λαμπρή τού παραδείσου!
Χρίστος Τσιαμούλης (ΤΑ ΑΝΕΙΠΩΤΑ)