Ξανθή, ἡλιοκαμμένη μὲ τὸ μαῦρο φόρεμα
χαριτωμένα προχωρᾶς σὲ μιὰν ἀπόσταση ἀπὸ τὸ πάθος
Τὰ δάχτυλα σου καθηλώνουν στοὺς μηροὺς τὸ φόρεμα σου
καθὼς τὸ ἀεράκι κυματίζει στὰ μάτια μου
λευκοὺς ἀφροὺς τοῦ κρατημένου πόθου
Κι ἔπειτα σὲ τυλίγει
στὴ δειλινὴ ραστώνη της ἡ πόλη
κι ἀλλοῦ σ’ ἄλλα σεντόνια
θὰ λιώνει στὸν ἱδρώτα της
ἡ ὀμορφιά σου.