Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ
Αφουγκράσου τόν ήχο τής φωνής Του
έτσι καθώς όταν πέφτει τό βράδυ
ένα, ένα ψηλαφείς τά αρώματα πού αναθυμιάζει η φωνή μου
Αφουγράσου τίς μεταστάσεις τής σκέψης Του
τήν ώρα πού τά χέρια σου βυθίζεις απαλά
στού μυαλού μου τούς περίπλοκους δαιδάλους
μέ τόν τρόπο του φεγγαριού
η έτσι όπως τό συνηθίζει ο διψασμένος κύκνος
γιά νά αρπάξεις κι εκείνο τόν άνεμο ακόμη
τόν αγέρα τόν τρελό πού εξυψώνει
Αφουγκράσου Αυτόν μέσα από μένα
σάν μέσα από καθρέφτη καί μυστικό γυαλί,μέ τό ίδιο δέος
πού ένας γέρος μοναχός αγγίζει τού κόσμου τήν παναρχαια σοφία
στίς κίτρινες σελίδες ενός παλιού βιβλίου
τήν ώρα πού νυχτώνει στό ναό
Εγώ γιά σένα τίποτα περισσότερο,τίποτα λιγότερο
από ένα ολόλευκο φιλί στό λυκαυγές ή στό λυκόφως.