Ἔλεγα πάντα πὼς μ’ ἀρέσουν οἱ μελαχροινές, * μὰ κατὰ βάθος πάντα ζητοῦσα μιὰ ξένη ξανθιὰ σὰν καὶ σένα, * μὲ δέρμα σταρένιο· * νὰ θαυμάζω τοὺς τρόπους σου, * νὰ ἀφήνομαι στὰ λεπτὰ δάχτυλά σου, * νὰ μὲ ναρκώνει τὸ ἄρωμά σου, * νὰ μαθαίνω τὴ γλώσσα σου στὰ ὑγρά σου φιλιά, * νὰ γίνεται ὁ ἔρωτας ἰδανικός.
Ν’ ἀκολουθῶ τὴν ἀθώα σου εὐγένεια, * τὰ ἔκπληκτα μάτια σου * καθὼς ἀνασύρουν τὰ τοπία τοῦ δικοῦ μου βυθοῦ, * τὸ θυμωμένο μουτράκι σου καθὼς μὲ βάζει σὲ τάξη.
Μὲ κοιτάζεις στὰ μάτια. Κι ἂς εἶναι τὰ μάτια μου θολά. Βρίσκεις τὸν τρόπο νὰ καθαρίζεις
καὶ τὴ δική μου ματιά.
Μόνο ποὺ δὲν καταδεχτήκανε ποτὲ τὰ μάτια σου
ν’ ἀνοιχτοῦν
καὶ στὴ δική μου ματιά