Το παιδί είναι ο άνθρωπος που πρέπει να (ξανα) – γίνουμε. Και τα παιδιά είναι πάντα μπροστά μας για να μας θυμίζουν τι σημαίνει αθωότητα και τι σημαίνει να βλέπεις με μια παρθενική ματιά τον κόσμο. Κι όταν ένα παιδί υποφέρει, ο πόνος γίνεται ανυπόφορος γιατί υποφέρει μια εικόνα του Θεού, που δεν έχει αμαυρωθεί ακόμα.
Κι όταν ένα παιδί υποφέρει από την μάστιγα της εποχής μας, η «επάρατη νόσος», ο καρκίνος, δηλαδή, είναι ζωτική η ανάγκη όλοι να ευαισθητοποιηθούμε, όλοι να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να γεννηθεί ξανά η ελπίδα, για να ανθίσει πάλι το χαμόγελο, για να νικήσει η Ζωή τον θάνατο.
Είναι ζωτική η ανάγκη να κάνουμε όλοι μέσα από την καρδιά μας μια ευχή που θα μεταμορφωθεί σε πράξη.
Αυτή την έμπρακτη εκδήλωση αγάπης έρχεται να υπηρετήσει και η δική μας προσπάθεια.
Μια προσπάθεια που ξεκινάει από ένα όραμα ζωής της Φιλιώς Γιαννακάκη-ένα όραμα προσφοράς για τα παιδιά που πάσχουν- και συναντάει το περίσσευμα αγάπης που πλημμυρίζει τη μουσική του Χρίστου Τσιαμούλη για να συγκροτηθεί ένας σύλλογος που θα θέσει την τέχνη –σε όλες τις μορφές της, με τον ήχο, την εικόνα, τον λόγο- στην υπηρεσία της ανέγερσης ενός νοσοκομείου. Ενός νοσοκομείου που θα είναι μια στέγη φροντίδας και αγάπης για κάθε παιδί που χρειάζεται τη δική μας στήριξη για να ανοίξει τα φτερά του, όπως λέει και το τραγούδι:
Σαν να `σουνα μικρό πουλί
σαν να `σουν καραβάκι
τα πέταλα σου άνοιξες
σαν άνοιξες πανάκι.
Άγγελος Καλογερόπουλος
Σημείωμα της Τριανταφυλλιάς
Όταν ο πόνος συναντά το τραγούδι η ψυχή και το σώμα θεραπεύονται. Έτσι πριν από 8 χρόνια συνάντησα την Γιάννα και τον Χρίστο Τσιαμούλη, δάσκαλο βυζαντινής και παραδοσιακής μουσικής. Όπως ήμουν μετά από επέμβαση για αφαίρεση υγρού από το κεφάλι {λόγω γλοιοβλαστώματος} οι καινούργοι φίλοι μου, μου ζήτησαν να κάνω υπομονή με τον καρκίνο και να προσπαθήσω για το καλύτερο. Μου έδωσαν ραντεβού σε τρεις μήνες, τότε γύρισα και είπα στο Χρίστο πως θέλω να γράψεις ένα τραγούδι που να περιέχει τις μεγαλύτερες μου αγάπες: τη θάλασσα και τα τριαντάφυλλα. Αγαπώ τη θάλασσα και με τρελαίνει το άρωμα του τριαντάφυλλου. Ο καιρός πέρασε και εγώ με τη βοήθεια του Κυρίου έγινα καλύτερα. Τότε συναντήθηκαμε με τον Χρίστο που πράγματι είχε γράψει το τραγούδι μαζί με την φίλη μας Ελένη Περινού. Έτσι μου γεννήθηκε η ιδέα μέσω πωλήσεων του CD και συναυλιών να ξεκινήσει το όνειρό μου. Ο δρόμος είναι πολύ δύσκολος αλλά με δύναμη ψυχής και την βοήθεια του Κυρίου πιστεύω πως θα γίνει πραγματικότητα.
Ζώντας σε μέρος εκτός Πρωτεύουσας, έχεις μια πιο ποιοτική ζωή. Έχεις καθαρό αέρα, λιγότερο κόσμο, ξέρεις τι τρως, τι πίνεις, έχεις ηρεμία, μπορείς να ασχοληθείς με τη φύση. Αν όμως θέλεις να δουλέψεις, δεν υπάρχουν πολλές ευκαιρίες. Αν έχεις χωράφια ή κάποιο μαγαζί λύνεις το πρόβλημα της επιβίωσης. Η εργασία είναι μια βιοποριστική ανάγκη που μπορεί να λυθεί στην επαρχία. Η μόνη ανάγκη που δύσκολα λύνεται είναι η αρρώστια που είναι ανίατη.Σε αυτή την περίπτωση οι γιατροί είναι πολύ πρόθυμοι να σε βοηθήσουν αλλά τις περισσότερες φορές δεν έχουν τα μέσα.Για το λόγο αυτό θα πρέπει να βοηθάμε όσο μπορεί ο καθένας για να βρεθούν τα μέσα που χρειάζεται ο γιατρός για να καταφέρει την ίαση. Είναι πολύ δύσκολο να πρέπει να αφήσεις πίσω σου οικογένεια, σπίτι, και να πας στην Πρωτεύουσα. Η δυσκολία είναι στο ότι έχεις το άγχος της αρρώστιας, την αγωνία της καινούργιας κατάστασης που έχεις να αντιμετωπίσεις, να έχεις και την αγωνία του άγνωστου μέρους; Ο καρκινοπαθής παιδί ή ενήλικας χρειάζεται ειδικές επεμβάσεις, εξετάσεις και θεραπείες , που οι περισσότερες δεν γίνονται στο τόπο διαμονής του.
Κάνοντας αυτές τις σκέψεις και γνωρίζοντας από προσωπική εμπειρία την όλη κατάσταση σκέφτηκα να προσπαθήσω να υλοποιήσω το όνειρό μου. Ποιο είναι αυτό; Ένα νοσοκομείο για καρκινοπαθή παιδιά στη γενέτειρά μου την Κρήτη. Το νοσοκομείο αυτό θα είναι στελεχωμένο με διαγνωστικά μηχανήματα, αξονικό και μαγνητικό τομογράφο, φάρμακα χημειοθεραπειών, ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό ειδικό για καρκινοπαθείς, ψυχολόγους,και ό,τι άλλο χρειάζεται για την περίθαλψη των καρκινοπαθών παιδιών. Έχω την ελπίδα ότι με δωρεές και από τα έσοδα από συναυλίες και άλλες εκδηλώσεις θα γίνει αυτό το όνειρο πραγματικότητα. Το νοσοκομείο θα γίνει στην Κρήτη, έξω από το Ηράκλειο προς το Ρέθυμνο, ώστε να είναι στο κέντρο του νησιού. Ο Στόχος είναι να λειτουργεί με δωρεές και η νοσηλεία να είναι δωρεάν. Αν δεν μπορεί να γίνει αυτό τότε θα παραχωρήσουμε ένα ποσοστό στο δημόσιο, αλλά η υψηλή κυριότητα θα ανήκει στο σύλλογο που το όνομά του είναι “Τριανταφυλλιά της Θάλασσας “.
Σημείωμα του Χρίστου Τσιαμούλη
Πριν από χρόνια συναντήθηκα με την Τριανταφυλλιά που ήταν μια γνωριμία της γυναίκας μου Γιάννας. Από τότε εκτιμήσαμε ο ένας τον άλλον και ανοίξαμε τις καρδιές μας. Ο αγώνας της Τριανταφυλλιάς είναι μεγάλος, αλλά η συμπόρευση δίνει κουράγιο, στόχο και ελπίδα. Η ιδιαίτερη δική μου συμβολή είναι η μουσική και το τραγούδι που με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο προσφέρουν την ίαση στις καρδιές μας. Έτσι κατά αρχάς εμπνεύστηκα μαζί με την φίλη και συνεργάτη μου, στιχουργό Ελένη Περινού, το τραγούδι << Τριανταφυλλιά της Θάλασσας >> που το κάναμε δώρο στην Τριανταφυλλιά. Η ιδέα που γεννήθηκε στην συνέχεια είναι μαζί με φίλους – συνεργάτες μουσικούς και τραγουδιστές να κάνουμε συναυλίες και εκδηλώσεις Τέχνης όπου τα έσοδα να δίνονται υπέρ του σκοπού του νοσοκομείου για καρκινοπαθή παιδιά της Κρήτης. Με αυτό το σκεπτικό γεννήθηκε ο σύλλογος << Τριανταφυλλιά της Θάλασσας >> και με αυτόν ξεκινάμε ένα ταξίδι στον κόσμο με πανιά τα τραγούδια , τα όργανα και τους ρυθμούς της μουσικής μας. Τα τραγούδια είναι βγαλμένα μέσα από πονεμένες καρδιές και στέλνουν ένα μήνυμα διαχρονικό, πως τίποτα δεν άλλαξε στον κόσμο: Ο άνθρωπος πάντα ερωτεύεται και πονά, γελάει και κλαίει, κερδίζει και χάνει, αρρωσταίνει και ξανασηκώνεται με την βοήθεια του Θεού. Όλα μένουν τα ίδια, χορεύοντας με μια αέναη κίνηση ζωής που εμείς αγωνιζόμαστε να την πούμε ευτυχία. Ας πιαστούμε μαζί, δυνατά από τα χέρια και ελάτε να τραγουδήσουμε για ό,τι μας πονά μέσα στον κύκλο του χορού και της αγάπης που μας ενώνει.
Το φρούριο
Είναι μεγάλη ευλογία όταν έχεις τι να προσφέρεις και σε ποιον να το προσφέρεις. Τι άλλο μένει σε αυτούς που έπαθαν συμφορές παρά δάκρυα, αλλά και μια λάμψη χαράς. Μόνο να τραγουδούν και να γελούν για να μην φωνάζουν από τον πόνο. Σφίγγοντας τα δόντια μέχρι τριγμού και τα χέρια μέχρι πόνο ΧΑΙΡΕ διότι ζεις, ΧΑΙΡΕ με την γαλαζόπετρα του ουρανού και με το ρουμπίνι του ηλιοβασιλέματος, ΧΑΙΡΕ με το μαργαριτάρι της βρόχινης σταγόνας, ΧΑΙΡΕ με τη χαρά του πληγωμένου μαχητή που κείται κάτω. Αν και η μάχη χάθηκε, η σημαία είναι ψηλά και το όπλο δεν πετάχτηκε στη λάσπη. Και το μόνο που μένει είναι να πολεμάς, μέχρι θανάτου. Κι αν δεν σου μείνει πια τίποτα: ΧΑΙΡΕ με μια άνωθεν χαρά για το πλησίον σου, ΧΑΙΡΕ με την αγάπη των άλλων, ΧΑΙΡΕ με τη χαρά των παιδιών που δεν είναι δικά σου, ΧΑΙΡΕ ακόμα κι όταν είναι μαύρα σύννεφα παντού, ΧΑΙΡΕ κι αγάλου, αψηφώντας τον πόνο, γιατί το όνομά σου είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ (άνω θρώσκω – βλέπω ψηλά).
Ένα Ρώσικο ποιήμα
Είναι εκείνες οι στιγμές στη ζωή μας που βιώνουμε την απώλεια και αναλογιζόμαστε όλοι ποιό είναι το νόημα της ζωής μας. Μένουμε με ένα τεράστιο «γιατί» αναπάντητο. Το μυστήριο της ζωής παραμένει αιώνες κρυμμένο. Κανείς δεν έχει απάντηση. Απώλεια δεν είναι μόνο να χάνουμε έναν δικό μας αγαπημένο άνθρωπο. Απώλεια είναι και όταν χάνουμε την υγεία, την ισορροπία μας. Όταν κάποιος δικός μας άνθρωπος ασθενεί ή κινδυνεύει να χαθεί. Αλλά και όταν αφήνουμε πίσω την παιδικότητά μας μπαίνοντας στην ενήλικη φάση της ζωής μας, όταν χάνουμε τη δουλειά μας, όταν φεύγουν τα παιδιά από το σπίτι, όταν χωρίζουμε, όταν παίρνουμε σύνταξη, όταν χάνουμε ακόμη και κάτι, που ενώ φαίνεται μικρό και ασήμαντο, το θεωρούσαμε δικό μας. Αυτό που διαφέρει είναι η ένταση και το μέγεθος της απώλειας.
Ο νους δεν μπορεί ούτε να συλλάβει την απώλεια, ούτε να την κατανοήσει. Στην απώλεια αναλαμβάνει το τιμόνι της διαχείρισης το συναίσθημα. Η θλίψη, ο θυμός, ο φόβος, η αγωνία, η απογοήτευση ξεχειλίζουν και ζητούν έκφραση. Χωρίς αυτά τα συναισθήματα καμία απώλεια δεν τιμάται και δεν τακτοποιείται.
Όταν ένα μικρό παιδί ξαφνικά ασθενεί και χρειάζεται να νοσηλευτεί με σκοπό και ελπίδα τη θεραπεία, εκεί τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο ακατάληπτα. Πολλές φορές η σκέψη και το συναίσθημα, ξυπνούν μέσα μας την ενοχή: Τι έχει κάνει ένα παιδί για να «τιμωρείται» τόσο σκληρά; Τίποτα. Απολύτως τίποτα. Έτσι το εισπράττουμε συνήθως και στεκόμαστε ανίκανοι να κατανοήσουμε. Λειτουργούμε μηχανικά με αυτό το «γιατί» να μας σπρώχνει. Όχι, δεν πρέπει να πληρώσει το παιδί τις δικές μας αμαρτίες. Ο θεός μας έχει ξεχάσει. Θυμός, απελπισία, πόνος αβάσταχτος, θλίψη, φόβος, αγωνία. Τίποτα δεν έχει νόημα πια. Ούτε τα χρήματα, ούτε τα καθημερινά πράγματα που κάνουμε, ούτε τα σπίτια, τα χωράφια μας και όσα άλλα κατέχουμε. Όλα χάνουν την αξία τους μπροστά στον κίνδυνο απώλειας του ανεκτίμητου δώρου της ζωής. Το παιδί πρέπει να ζήσει πάση θυσία. Μόνο αυτό υπάρχει πια στο χάρτη της ζωής μας. «Γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα».
Οι άνθρωποι προσπαθούμε να ερμηνεύουμε τα γεγονότα που βιώνουμε, για να βρούμε έστω ένα νόημα, μια αιτία, να καταλάβουμε και να αισθανθούμε ασφαλείς. Οι ερμηνείες μας αυτό το στόχο έχουν. Αλλά παραμένουν ερμηνείες. Αυτό σημαίνει ότι είναι οι δικές μας αλήθειες κι όχι οι Αλήθειες με Α κεφαλαίο. Ποτέ δεν θα χωρέσει μέσα στον νου μας η απώλεια. Ποτέ. Το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου δεν γνωρίζει το χρόνο παρά μόνο το Άχρονο: συναίσθημα, φαντασία, μουσική, δημιουργικότητα, συγκίνηση, καλλιτεχνική έκφραση. Όσα χρόνια και να περάσουν ποτέ δεν θα αποδεχτεί την απώλεια, αφού στο Άχρονο δεν υπάρχει θάνατος, όπως μας εξηγούν και οι επιστήμονες της κβαντικής φυσικής. Η απώλεια και ο θάνατος είναι κομβικά σημεία στον γραμμικό χρόνο που βιώνουμε μέσα από τα σάρκινα μάτια μας, μέσα από τη λογική, μέσα από τους «μεταφραστές» του εγκεφάλου που είναι προσαρμοσμένοι στο γήινο επίπεδο. Το μυαλό μας αναλύει και επεξεργάζεται τα ερεθίσματα και τις πληροφορίες ώστε να κατανοούμε τους φυσικούς νόμους και να προσαρμοζόμαστε στη ροή της ζωής. Ακόμα κι όταν εκείνη γίνεται πολλές φορές παράλογη, με ανατροπές που είναι αδύνατο να κατανοήσουμε με τη λογική, η καρδιά γνωρίζει την απάντηση. Όπως γράφει κι ο Αντουάν ντε Σαιντ – Εξυπερύ στον μικρό πρίγκιπα: «Δεν βλέπει κανείς καλά, παρά μονάχα με την καρδιά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια».
Η τριανταφυλλιά της θάλασσας ξεφύτρωσε από το πουθενά σ’ ένα ερημικό ακρογιάλι. Εκεί που όχι μόνο το έδαφος είναι άγονο γι’ αυτό το μοναδικό και ευαίσθητο λουλούδι, αλλά και που όλα τριγύρω στέκονται εμπόδιο στο να ανθίσει. Κι όμως εκείνη άνθισε. Για το Θεό όλα είναι δυνατά. Το λιγότερο που μπορούσα να κάνω για την αληθινή ανάγκη ψυχής της αγαπημένης μου φίλης Τριανταφυλλιάς, ήταν να βγει από μέσα μου αυτή η εικόνα του πορφυρού τριαντάφυλλου στην άκρη της θάλασσας και να αποτυπωθεί στο χαρτί. Δεν χρειάστηκε τίποτα άλλο παρά μονάχα ο τίτλος και δύο λέξεις του καρδιακού μου φίλου και συνεργάτη χρόνων Χρίστου Τσιαμούλη που μου μίλησε με τόση αγάπη για τούτο το παιδί. Κλείσαμε το τηλέφωνο και χωρίς δεύτερη σκέψη έπιασα χαρτί και μολύβι. Ήταν λες και υπήρχε εκεί πάντα, βγήκε με μιας σαν να περίμενε χρόνια να έρθει κάποιος να το ξεκλειδώσει. Τιμή και χαρά νιώθω που μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχω σ’ αυτό το τραγούδι ψυχής και με έναν τρόπο σ’ αυτό το θεάρεστο έργο που εύχομαι να υλοποιηθεί, να στεριώσει με αγάπη και να επιτελέσει τον αγαθό σκοπό του.
Ελένη Περινού