ΜΙΚΡΗ ΣΤΙΓΜΗ
Άς μετράει τίς ημέρες ο ήλιος πού σηκώνεται και φεύγει
κι άς λαλεί ο κόκκορας τόν ερχομό τής νέας μέρας
άς χωρίζει τά χρόνια ο καιρός μέ εποχές
κι ας φορτώνουν αυτά τό κορμί με γεράματα
Ένας σωρός στιγμές η κάθε μέρα
ένας σωρός μέρες η χρονιά πού έφυγε κι αυτή που θα ρθεί
όσο κι άν η ζωή μας κομματιάζεται
χρόνος γιά τόν άνθρωπο πού ελπίζει δέν υπάρχει
Μόνο σάν ανάσα χωρίζει τόν καιρό
καί σάν σημείο στίξης ξεκουράζει τόν άνθρωπο
απ τού δρόμου τήν αέναη πορεία
πρός τής φθοράς τό αναπότρεπτο
Καί τής ζωής μας τό παρόν, ακούραστα διαγράφει
τή γραμμή πού ενώνει παρελθόν μέ μέλλον
καί μόνο εξαγοράζοντας τό ζωντανό κινούμενο παρόν
τήν αιωνιότητα βρίκουμε μέσα στό τώρα
Γιατί είναι η ψυχή μας ζωντανή από τήν γέννηση ώς τόν θάνατο
κι ο ενδιάμεσος χρόνος μιά στιγμή
πλάι στήν αιωνιότητα η ζωή μας που φαντάζει τόση!
μιά απειροελάχιστη στιγμή.